Blogs


Welkom bij Suustra


Coaching

Overzicht alle Blogs 

Gisteren was je zo dichtbij. Het leek allemaal zo goed. Ik maakte mij geen zorgen.
Mijn optimistische humeur, mijn goede grapjes, mijn gastvrije gevoel naar jou toe. Alles leek goed.


Met een bootje kun je vele avonturen beleven. Ik denk dat hij het welletjes vond, de avonturen  met zijn bootje.
Voor ons is het nieuw. Een nieuw avontuur.

Er zat wel beweging in. Door beweging ga je vooruit, ja…of achteruit…dat kan ook.  
Je moet het zelf leren. Je moet zelf oefenen. 

 

Wachten op Jou


Je weet niet wat erachter zit. Je weet het echt niet. Mijn vriend had een reden om niet te komen

Er is een reden voor het wantrouwen, natuurlijk is er een reden. Die ligt ergens verscholen in je verleden. Je vertrouwen is beschadigd. Je hebt ervaren dat vertrouwen hebben een risico met zich meebrengt, namelijk gekwetst worden. Nu wil je dit voorkomen. De mensen om je heen moeten eerst maar eens bewijzen dat ze te vertrouwen zijn. Je houdt afstand. Ieder haarscheurtje geeft een trigger waardoor het tegendeel is bewezen: afgeschreven.


Zorgen loslaten, hoe vaak ik heb ik dat advies niet gekregen. Ik had wel zorgen, grote zorgen en kleine zorgen.

Ik dacht daar dan veel aan en voelde er van alles bij. Dat voelen was vaak negatief, doemscenario’s en

veel nadenken over wat allemaal kon gebeuren. Ik dacht veel in termen als: ‘Als dat gebeurt dan is iets anders
misschien het gevolg. 
Maar als dat andere gebeurt dan is het wel erg zeg’. Alles kan tenslotte gebeuren.


Doordat het leven toch soms een verrassende wending neemt, sloeg mijn levensarmoe om in levenskracht.

Vechten zou ik. Schouders eronder en gaan. En het werkte. Ik heb sindsdien echt veel bereikt, op alle levensgebieden.

De ene kant stak de ander zijde weer aan.

Plots lijkt het alsof je aan je benen onderwater getrokken wordt, kopje onder en je kan niet meer ademen.

Er is geen mogelijkheid om boven te komen of om een zinnige gedachte te hebben. Je stikt. Je hartslag zit in je keel, zwaarte aan je benen. je gaat er aan….-denk je-….., plop je hoofd is weer boven. Je haalt net een beetje adem en
daar ga je weer, het duizelt je en de wereld verdwijnt. Hartkloppingen, zweet, hoofdbonken. Wat gebeurt er?

Dit gaat helemaal niet goed, dat is zeker.

Situatie: Het deed pijn, afscheid nemen. Het voelde alsof ik een stuk van mijzelf kwijtraakte. Het is een pijnlijk besef,

dat mijn relatie klaar is. Het doet zo een zeer. De zekerheid van onze relatie, hield me vast.  Er zijn heel veel twijfels geweest, zo lang dat ik mijn eigen waarneming niet meer kon vertrouwen. Ik verdronk zo langzamerhand.
Ik vond mezelf ergens terug, voor een stukje.

Dit is hoe het is, voor nu: Je zit in zwaar weer. Kopje onder. Een geactiveerd zenuwstelsel en een groot verdriet
van 
wat er niet meer is. Dat maakt je weer boos, omdat het niet eerlijk was. Is deze vicieuze cirkel je bekend?
Wil je eruit? 
Wil je het anders misschien? Oké, ben je dan bereid er iets voor te doen?

Vanaf mijn jeugd ben ik gewend aan zorgen, in de gaten houden of iedereen zich goed voelde, geen aandacht trekken,

lief zijn, zoet zijn. Eigenlijk een domme rol: ik danste naar de pijpen van iedereen, omdat ik bang was dat het mis

zou gaan. Als het mis ging, waren de rapen gaar. Ik voelde me verantwoordelijk voor de situatie.

Had niemand mij kunnen vertellen, dat IK niet verantwoordelijkheid ben voor alles.

Mijn ervaringen liggen in het verleden. Er is een geschiedenis. Daar gebeurde dingen. Daar ligt een puinhoop,

en daar liggen ook andere herinneringen. Hier liggen ook vele leerprocessen. Je kunt van dingen leren, die niet goed voor je zijn. Wat ik toen geleerd heb, klopt niet, zoals ik er nu, vandaag aan terug denk.

Toch klopte het toen wel.

We zaten aan de Spaanse Costa in een restaurantje. Een fles wijn stond al op tafel. De vis besteld. De bergen lagen

er prachtig bij. De sfeer was vredig en overal liepen mensen te genieten. De ondergaande zon en het glas gevuld.

Het kabbelen van de golven van de zee maakte iets in me los. Mijn traanbuisjes spande zich aan tot ik niet meer

kon. Ik voelde een zee van tranen opkomen. De vis werd geserveerd.