Voor wie

Ondersteun         Oudersteun

De ouders:

 

Ben je ouder(s)* van een kind dat te maken heeft met jeugdzorg?
Loop je vast met de situatie, met jezelf en je gezin?

Zoek je ondersteuning voor jezelf, of voor jou en je partner?

 

Zat je kind in de (gesloten) jeugdzorg en probeer je deze tijd achter je te laten?

Kom je er achter dat het je moeilijk lukt omdat je er steeds weer aan moet denken?

 

Hoe kan je er voor zorgen dat je niet blijft hangen in het verleden?

Alles wat er gebeurd is en nog steeds gebeurt, is moeilijk te begrijpen en verwerken.

 

Je denkt naar een oplossing.
Vaak is dit een oplossing door jou bedacht.
Het kind heeft een andere oplossing, of ervaart misschien geen probleem.

Als je samen bent met je partner kun je je verhaal kwijt, dat is fijn.

Je hoeft het niet alleen te verwerken.

Het kan ook verbinden.

Hierin schuilt ook een gevaar: het kan tussen jullie komen te staan.

Dan gaat jullie relatie alleen maar over de zorg.

Dit kan beter en misschien weet je dat ook wel, maar hoe?

 

Als je geen relatie hebt, hoe pak je het dan aan?
Is de omgeving ook wel eens moe van al je verhalen?

Mijden ze je omdat je altijd problemen hebt?
En geeft je omgeving adviezen waar je niets aan hebt, met al hun beste bedoelingen?

Ook zij voelen wellicht de wanhoop en de machteloosheid en kunnen hier ook niet
mee omgaan. Hoe moet het dan met jou?

 

 

Het kind.

Mijn kinderen hebben hun eigen beleving in de zorg.  Ze stelden zich welwillend op.

Ze dachten dat ze in een soort ‘Center Parcs’ terecht zouden komen, met leuke uitstapjes

en veel knutselen en spelen.

Het probleem zou misschien gewoon weggaan. De realiteit was anders.

Hun problemen gingen niet zomaar weg.
Het bleef een last.

Toen mijn dochter ouder werd, en we te maken kregen met gesloten jeugdzorg

was het even een ander verhaal, voor haar en voor mij.

 


Hoe bleef ik overeind?

 

Gedurende deze tijd zocht ik naar mogelijkheden om door te zetten,

het vol te houden en de wilskracht te hebben overeind te blijven.

In zo'n situatie hebben familie en vrienden het ook nodig om troost en informatie

te krijgen. Hoe kan je dat bieden? Ik ben er uiteindelijk sterker uit gekomen.

Dat had ik niet verwacht, want wilskracht hebben en doorzetten hebben namelijk

een keerzijde. Ik putte mezelf volledig uit.  

Mijn eigen leven moest ik opnieuw opbouwen door mini-stapjes te zetten.
En door continue in contact te blijven met mijn kinderen en met de hulpverlening.
De hele situatie dreigde me op te slokken.

Ik heb inmiddels geleerd om ook voor mezelf te zorgen.

 


Achteraf

Onder deze moeilijk omstandigheden heb ik steeds onderzocht hoe dit te overleven.

Omstandigheden waarin ik niet wist waar mijn kind was, de vele keren dat ze was

weggelopen.

De angst of ze nog leefde. De verslaving en de niet gezonde vrienden.

Het contact dat ik steeds meer verloor.

Hoe heb ik van mijn grootste angst, de angst om mijn kind te verliezen uiteindelijk 

mijn kracht gemaakt.

Ik weet nu dat ik heel wat kan hebben.

Ik kan de rest van mijn leven waarschijnlijk wel aan.

Ik heb me verdiept in processen die te maken hebben met overleven en inzichten

krijgen.Door hoop te blijven houden, door te zetten en beter voor mezelf te zorgen

heb ik bereikt dat ik steun kan bieden aan een ander die dat nodig heeft.

 

Samen kunnen we kijken hoe ik je kan ondersteunen in jouw proces.

 

 

 

 

Als ervaringsdeskundige en opgeleide coach kan ik je ondersteunen bij dit proces,
dat ik zelf heb ervaren en waar ik doorheen ben gekomen.

 

 

* ouders/verzorgers/pleeg- en zorg- en stiefouders.

Je kunt altijd verder,

dan je denkt.
Ook al is alles in één klap anders.
Niets is meer zoals het was.
Je kunt het niet meer vasthouden, tegenhouden of beschermen tegen de buitenwereld.


De buitenwereld komt binnen.
Je kijkt ernaar.


Je hart klopt. Dit klopt niet.


Waar kan jij je verschuilen?
Waar is het veilig?
Hoe kan je overleven in dit leven?