Relatiegesprekken

Gesprekken over relaties: alleen of samen?


Je bent altijd in contact met anderen, overal. Je hebt vele soorten relaties.
Je hebt goede relaties nodig, maar soms loopt het anders. Pas als de relatie hapert

en niet loopt zoals jij wilt, wil je dat er iets verandert. Er moet iets gebeuren,

maar wat en wie moet veranderen?
Je hebt elkaar nodig om er uit te komen.

Je wilt weten waar je aan toe bent in een relatie.
Meestal gaat het over een partner relatie, maar het kan ook over familie, werk en
vriendschapsrelaties gaan.

Om verder te komen dat waar je nu bent en wat je nu weet.
Meer te bereiken dan waar je nu staat en krachtiger te handelen heb je meer inzicht nodig
in wat er knelt.


Je kunt ook alleen aan de relatie werken.

Op dit moment kan ik geen 2 mensen tegelijkertijd ontvangen ivm de 1,5 meter maatregel.


Een relatie hoort een stabiele basis te zijn waar je van op aan kunt, toch?
Maar wat is stabiel?  Misschien is het niet zoals je zou willen?
Je kunt jezelf de schuld geven dat het niet zo is als je wilt óf je zoekt de schuld

bij je partner óf je verleden.

Soms is het niet gemakkelijk te ontdekken wat er aan de hand is.


Schuld.
Wil je meer aandacht en liefde van de ander? Voel je je niet genoeg gezien of gehoord?
Of wil je meer vrijheid en zit de ander in je nek? 

Is er onrust, onvrede en zijn er vragen die je bezig blijven houden?

Als je je schuldig voelt is er steeds die onrust waar je niet vanaf komt.

Je zoekt dan niet naar de echte oorzaak, maar naar de schuld.

Zo kom je niet verder en blijf je hangen in je verhaal.


Verwachtingen.
Je hebt (niet uitgesproken) verwachtingen van een ander, en de ander van jou,

die hoeven niet hetzelfde te zijn. Hierdoor kan een relatie schuren en wringen.

Er ontstaat een eigen waarheid van het verhaal.
Herken je dit?
Laten we eens inzoomen op deze thema’s.
Spreek je je (stille) verwachtingen uit?

Zijn ze reëel, of zijn ze een ballast voor de ander?
Het zijn jouw verwachtingen. Je partner heeft misschien andere verwachtingen. 

Kan je ze uitspreken zonder elkaar van alles te verwijten?

Of sla je volledig dicht?


Iedere relatie is uniek. Een relatie hoort vanzelf te gaan. Soms gaat het niet goed.

Als je dit kan toegeven, heb je al één stap gezet. 

Het is best moedig om te zeggen: Ik ben bereid te kijken wat er aan schort.

Dat gaat wellicht pijn doen. 

In relatiegesprekken hoef je niet je hele verleden op te halen. Vaak is dat niet nodig.

Behalve als het interessant is, omdat iedere keer het zelfde probleem naar boven komt. Terugkerende patronen in (vriendschap) relaties en op je werk.


Drama trekt drama aan in het leven. Zo ook in relaties. Als er drama is,

ben je niet bezig met jezelf, maar met het drama. Je wilt het anders.

Of wil je dat een ander iets doet zodat jij je beter voelt?
Dat geeft druk op de ander waardoor de spanning en stress oploopt. 

Het houdt je weg van persoonlijke groei. Het klinkt misschien vreemd maar

je kan denken wat je wilt, je kan voelen wat je voelt, maar je bent niet

wat je denkt en niet wat je voelt.

Dat lijkt wel zo omdat het voor gaat op rustig nadenken. Drama trekt drama aan.

Stress trekt stress aan.  Je denken en voelen wisselen de hele dag af.

Dat stopt nooit zolang je leeft.
En welke gedachten, welk gevoel moet je dan nog serieus nemen?


Je moet zelf aan de slag.
Met jouw verwachtingen, met jouw behoeften, jouw idee van een goede relatie,

daar moet je zelf mee aan de gang. Hier ben je zelf verantwoordelijk voor,

ook voor de keuzes die eruit volgen.
Ook voor het gedrag dat je laat zien. Of je nu wel praat of juist niet.


Als er relatie-stress is praat je misschien niet meer, of je praat in verwijten.

Je wilt een ander sturen, naar hoe jij het wilt. Hoe jij vindt dat het moet.

Hoe jouw norm is. Jij wilt bepalen hoe de ander zich gedraagt.

Hoe dapper ben je, om hier naar te kijken?


Lijkt de berg te hoog?
Misschien als je dit leest, voel je je helemaal niet dapper en zie je beren op de weg.

En kies je ervoor om je oude patroon voort te zetten, ten koste van eigen ontwikkeling.  
Dat is niet fout, het is wel een keuze.


Waar heb je eigenlijk echt behoefte aan? Hoe kom je hier achter? Hoe bespreek je het?
Dan bevrijd je je zelf en je partner van een zware last.

Er is ruimte om beiden zelfstandig te zijn.
Bewust kiezen voor elkaar.  Eerst zelf opbouw, dan pas kan je er zijn voor de ander.