Als je klaar bent, kun je het afsluiten. Doe het boek maar dicht. Het is klaar voor nu. Je hebt je best gedaan om dit jaar tot een goed einde te brengen en het is goed zo. Je doet wat je kunt en dat is genoeg.
Ik sluit even mijn ogen om het tot me door te laten dringen: klaar…ik ben niet klaar…er ligt nog zo veel…het overspoelt me. Het bulkt van details en chaos. Hoe langer ik blijf hangen in mijn gedachten hoe onrustiger ik word. Ik wil ook met een schone lei beginnen. Ik wil ook wel eens klaar zijn. Mijn ogen vullen zich met vocht en ik slik het weg. Ik weet dat het waar is: het jaar is klaar voor nu. De waarheid is: mijn lijf trilt een beetje van de spanning. Mijn benen worden cement: ik ben niet eens in staat om te vluchten, alleen maar om te zitten met mijn volle ogen dicht. Ik houd mijn aandacht bij mijzelf. Beelden van afgelopen jaar, wind in mijn gezicht, wind in mijn rug. Ik weet dat het waar is: het jaar is klaar.
Ik sta buiten op de dijk. Er staat een enorme wind, kracht 10 ofzo. Mijn fiets breng ik terug naar huis. Dat gaat niet lukken. Met de auto durf ik niet. ( dat probleem moet ik ook eens oplossen). De bus is zo omslachtig. Reden genoeg om mijn tocht te verleggen, uit te stellen, te negeren en dikke weerstand te voelen. Ik besluit: ik ga toch en ga lopend. De wandeling is helend voor mij. Mijn haar waait wel bijna van mijn hoofd en mijn zicht een waterlandschap vanwege mijn tranen vloed uit mijn ogen. Mijn sjaal waait weg. Ik kijk hem nog na. Tja, erachteraan lijkt me vrij zinloos. De wind waait zo mijn jas in. Ik pak een zakdoek uit mijn jaszak voor mijn eeuwige waterlanders. En jawel, ook deze waait zo het kanaal in. Weg is weg. Ik kan het niet anders maken dan het is: de wind blijft waaien tot het stopt. Voorlopig stopt het niet. Ik kan me er tegen verzetten en me gefrustreerd voelen. Dat doe ik dus ook. Mijn verzet groeit met iedere stap (langzame stappen). Ik wist dat het waaide. Waar kan ik me tegen verzetten? Tegen wat er is…wat er nú is….en ik denk…en als ik er heel erg aan denk, wordt het al belangrijker. Wat je aandacht geeft, wordt groter. Mijn idee over mijn tocht was: fijn fietsen en op tijd zijn. Hoe meer ik erover denk, hoe bozer ik word. Waarom heb ik deze keuze gemaakt, om te lopen: minimaal een uur lopen in windkracht 10: wie doet dat nou? Ik kom zeker te laat en hoe moet ik terug? Paniek, boosheid op mezelf groeit met iedere pas. Ergens stopt het denken en met ferme pas strijd ik voort, stap naar stap. Auto’s razen voorbij. Na een poosje pas ik me aan en word één met de situatie. Ik realiseer me dat dit het leven is. Je kunt niet veranderen wat er is(in dit geval de wind). Je kunt de situatie wel anders bekijken. Ik kom toch vooruit. En de goede richting op. Ik denk nog even aan mijn verlies ( de sjaal, mijn zakdoek). Ik kan wel zien wat er is en hoe het is. Meer niet. Meer niet?
In de weerstand tegen mijzelf heb ik veel overwonnen. Het diepe gevoel mijn kroost te behoeden, te beschermen tegen onheil. Ik heb het niet over normaal onheil, zoals een lekke band of zakgeld tekort. Maar over groot complex, onoverzichtelijk, onvoorstelbaar pijnlijk en verdrietig onheil. Het soort onheil wat je echt niet nooit wilt. Je wilt niet weten dat het bestaat. In een verhaal of film mag het bestaan, niet in het echt. Dat soort onheil. De afgelopen jaren heb ik er alles aan gedaan om het te voorkomen, te verdraaien, op te lossen. En dat lukt niet. Alle ongevraagde adviezen ‘acht, meid laat toch los ( zie vorige blog) was ik al voorbij. Ik zag wat het was en het was zoals het was. Of het nou gaat om een lekke band, groot onheil of windkracht 10: het is er en het is niet anders. Een lekke band kan je soms snel oplossen, en soms niet. ( hoe deskundig ben je?). Wat kan ik doen ( met al mijn ervaringen van vechten, vluchten, redden, knokken etc)? Alles en niets. Alles had ik al gedaan. Nu is het de beurt aan ‘niets’?
Bereid zijn het te laten zijn voor wat het is. De focus verleggen van het onheil op mijzelf. Wat klinkt dat gemakkelijk. En wat is dát moeilijk! En wat is dit een eenzaam proces met zelf zoeken, voelen, ervaren en het met rust laten. Het laten zijn.
Het waait, dus de weg duurt langer en zit flink tegen. Ik loop de dijk af en ik ben er. De bus staat er al. Dat komt mooi uit. Tevreden stap ik op de bus naar huis. Het is genoeg geweest. Het is tijd voor de afsluiting van mijn tocht. Klaar met het jaar.
Susan Veenstra
