De helderheid verdwijnt zoals de zon verdwijnt in de zee…
Langzaam maar zeker zie ik het gebeuren. Ik sta aan het strand, met mijn voeten
in de koude Noordzee. Mijn jas is zwaarder dan ik hebben kan. In de verte windmolens.
Ze draaien hun rondjes. Mijn maag draait ook rondjes, maar levert geen energie op.
Ik word er misselijk van. Ik draag een zware last. Er is een duistere gedachte, een duivels dilemma, een onneembare keuze die gemaakt moet worden. Ik wil het niet.
Ik kan het niet. Ik sjouw mijn zware last maar mee. Niet zeuren, lopen. De jas is zwaar, loodzwaar. In mijn hoofd kan ik het probleem niet oplossen. Hoe langer ik erover denk, hoe droger mijn tranen. Ze zijn er wel. Je ziet ze niet. Een fietser sjeest voorbij.
Een kind schreeuwt in mijn oor, een hond haalt zijn bal uit het water. Alle dingen gaan door. Ik herinner mij niet meer wat ik wil zeggen. Zwijgen is makkelijker. Alle scenario’s in mijn hoofd lopen door elkaar heen. Waar moet ik beginnen? De fietser laat zijn banaan vallen in het zand. Het kind struikelt en verliest een sandaal, de hond kan zijn bal niet vinden. Iedereen verliest wat.
Je blijft hoop houden, je wilt niet verliezen. Zolang je hoop houdt, hoef je niets te veranderen. Je gaat toch geen drastische keuze maken als je hoopt dat het goed kan komen, toch? Zolang je hoop houdt, kun je geen afscheid nemen. Dus je blijft volhouden.
Je blijft hopen en dromen.
De fietser komt terug en pakt zijn banaan uit het zand. Hij vindt wat hij heeft verloren.
Het kind zit in het zand, de sandaal aan te doen. De hond brengt mij zijn bal. Iedereen lost iets op. En ik sta hier maar, onbeweeglijk naar de zee te staren. Daar, waar mijn oplossingen verdwijnen in zee. Net als de zon.
Je kunt gewoon doen alsof er niets aan de hand is. Je gooit het op een dealtje met jezelf.
Als mensen om je heen vragen : ‘Hoe zit het ook al weer?
Je zou toch gaan …… ?Je zou het toch aanpakken? Heb je al stappen ondernomen?
Ai, pijnlijk moment. Je verzint ter plekke een dikke smoes, een uitvlucht om het goed te praten. Tegelijkertijd geef je jezelf op je duvel: Waarom heb je dat verteld…?
Je belooft nooit meer iets persoonlijks te vertellen aan je vrienden. Wat er gebeurt met jezelf? Je splitst jezelf in wel doen/ niet doen. Je breekt jezelf in stukken. Je dilemma staat op de helling. Je had iets uitgedacht en nu heb je spijt. Je bent een grote schijtebroek.
Je vrienden ervaar je als ‘lastig’. Ze vragen en zeuren maar. Je wijst jezelf volledig af. Je voelt je schuldig om alles en je leven wordt steeds meer een puinhoop. Bij iedere stap die je doet, wil je de andere kant oprennen. Hier ver vandaan.
Je werkt jezelf tegen. De strijd in jou brengt je alleen maar dichterbij waaraan je wilt ontsnappen. Hoe harder je iets wilt, hoe moeilijker het is, hoe dieper je valt. Als je kiest voor het één, maak je de andere keuzes dus niet. Je wilt afstand nemen van iets in je leven en je bedenkt van alles hoe je dat niet hoeft te doen. Je focus ligt nu op het wat je juist niet wilt doen. Ik sta op het strand en bedenk dat ik weer eens hard wil lopen. Het lijkt me zalig.
Nu komen er allemaal gedachten waarom ik het niet moet doen.
(geen schoenen mee, hoofdbuik-pijn, voel me niet zo tof, verzin het maar). Ik denk alleen maar dat ik wél wil, maar niet kan…want….als…dan. Je mijmert inmiddels verder en je doet het niet. Je geeft jezelf ook nog op je donder: ‘Domme trut, waarom ga je niet gewoon nu.
Je hebt toch voeten.’ Je wijst jezelf af.
Je wilt weg van de loden last op je schouders, van deze situatie of deze persoon die
je strijdige gevoelens geeft. Je weet dat het beter voor je zal zijn, maar je bedenkt alleen maar manieren om te blijven, redenen waarom je niet weg hoeft. Je manipuleert jezelf volledig vast. Je durft niet. Vele wieken die alle kanten opwaaien: Je maalt, piekergedachten gijzelen je geest. Je draait en tolt van alle angstscenario’s. Je wilt rust in je hoofd. Vrede in jezelf en je angst kwijt zijn. Deze verkrijg je het snelt als je besluit: ’Ik heb toch nog geen echt besluit genomen. Ik doe het niet. Hier wordt je rustig van. Je hoeft niets. Je hoeft niet te veranderen. Tot de volgende misselijkmakende zelfafwijzingen de volgende dag. ‘Ik kan ook nooit iets doorzetten’.
De cirkel is rond: Zo blijf je in deze situatie. Om iets grondig te veranderen in jouw leven is veel zelfonderzoek en veel werk nodig. Inzicht is fijn, maar met inzicht kun je jezelf aardig onderuit halen. Je weet het wel en je doet het niet. Je hebt zeker inzicht nodig om te snappen hoe je zelf in elkaar zit, wat je gevaarpunten zijn en hoe je jezelf handig om de tuin kan leiden. Kun je de realiteit onder ogen zien? En heb je het vermogen om je plan door te zetten, te voelen dat je dit kan. Dat je het (stap voor stap) overziet. Je plan goed onderbouwen en doorspekken met je eigen scenario’s. Je verlies ( je verlies ook iets, namelijk waar je niet voor kiest) en ben je bereid dit te aanvaarden? Kun je accepteren dat het pijn doet? Accepteren dat er onrecht is (er zal altijd onrecht zijn). Ja, ik heb veel verloren, zoals
Je dromen en je hoop dat het goed zal komen en je doel van dat moment. Je hebt meer gewonnen, namelijk jezelf. Zoals de fietser, het kind, de hond verliezen allemaal iets,
ze vinden ook weer wat terug.
Je hebt wilskracht nodig om het vol te houden, een lange tijd. Ervaren dat er wél een toekomst is.
Op het strand, in de verte draaien de wieken door. Mijn misselijkheid trekt weg.
De fietser eet zijn zanderige banaan ( zand schuurt de maag) met smaak op. Het kind huppelt op haar sandalen naar moeder. De hond loopt naar zijn baas. Het is rond.
Ieder leeft zijn leven. Ik gooi mijn jas in de container.
Jij mag kiezen: jij staat aan het roer van je leven. Je hebt het recht op een leven dat van jou is. Ondanks je verliezen en je tranen, je pijn en wat je achterlaat, zal je jezelf onder een hele berg puin terug vinden. Het duurt een tijdje. Je hebt tijd nodig voor onderzoek en zelf-werk. Het komt wel goed…. met jou. In de hernieuwde vorm. Ja, je bent beschadigd. Je wordt niet meer de ‘oude’ van voor het verdriet. Je hebt veel achtergelaten, dat hoef je niet meer vast te houden, en ja dat doet pijn. Veel diepe zielenpijn. Je hebt veel geleerd en overleefd en beleefd. Alles is waar. Je bent niet verloren. Je hebt jezelf terug en zal herrijzen.
Je kunt je leven gaan be-leven, met hoe je nu bent.
Susan Veenstra
