Een jaar of 25 terug: Ik kijk in de spiegel. Waarom? Ik zie een moe, wit gezicht, onherkenbaar. Wie is dit? Oh, ikzelf. Ik lijk 10 jaar ouder. Dan wat, vraag ik mij af?
Ik heb 10 jaar gemist door te verkillen, verstillen en te verdwijnen in mijzelf, daar waar niemand was, alleen een hoopje aanstellerig mens ( dat bleek ik).
Het diepste gat, de diepste pijn, nog nooit had ik zo graag willen wegvluchten van mijzelf. Maar waarheen? Nou, dat wist ik dus niet.
Er was leegte in mijn ziel, niet in mijn leven. Ik was onder de mensen, had werk
en vrienden. Het stukje allenigheid zat dieper en zat muurvast. Het voelde als een oergevoel van diepe zinloosheid. Die zinloosheid voelde zo schraal. Ik kon geen echt contact maken, niet met mezelf, niet met de ander. Ik had er nu wel een beetje genoeg van.
Ik besloot vrienden te worden met dat hopeloze wezen.
Dat bij nader inzien best een grappig mens bleek te zijn. Het duurde even eer dat deel van mezelf ontdooide, maar na een poosje kreeg ze vertrouwen.
Samen met mijzelf werden we best leuk. Levenservaring en een beetje humor bracht ons leven terug. We dronken uiteindelijk de wijn des levens, op een bankje in de zon.
De eenzaamheid…En dan…
Maak eens kennis met de eenzame ziel. Door te erkennen en te accepteren dat je
eenzame gevoel – wat je liever niet hebt- ook bij je hoort. Je kunt er op vertrouwen
dat gevoelens veranderen, dat dit gevoel misschien straks of morgen minder heftig
kan zijn.
De eenzaamheid die je voelt straal je wellicht ook uit. Dat helpt dus niet mee om eruit’ te komen of om in contact te komen. Je voelt je als een vreemd wezen op deze aarde.
Je uitstraling is vermoedelijk niet uitnodigend. Begrijp dit!
Misschien wil je het liefst met je hoofd onder de dekens wegkruipen. Dit is het moment van actie! Ga nú je bed verschonen, nieuwe lakens erop, frisse lucht in je kamer. In beweging, focussen op iets anders, helpt. Daar heb je alleen geen zin in. Door actief bezig te zijn met je donkere behoefte (in bed kruipen) ben je toch in actie (nieuw beddengoed) , kun je jezelf er misschien wel uit halen. Je investeert in jezelf.
Ondanksdat je helemaal geen zin hebt en alles in je roept en schreeuwt: NEE!, trek je schoenen aan en ga gewoon naar buiten, beweeg de benen en doe dit een half uur. Na het half uur voel je wellicht anders.
Verbind je met je normale leven. Staat er afwas, doe hier wat aan (gooi het in de kliko, zet het bij de buren op de stoep of was het zelf af). Staat het gras tot aan je kin, maak ruimte waar je een stoel (voor jezelf) kan neer zetten en bedenk dat je wellicht hulp kan gebruiken. (regel dit).
Nu, 25 jaar later: Het besef dat het 25 jaar geleden zo was ( en nu niet meer).
Wat heb ik nodig gehad? Ik had analyse nodig om te begrijpen en mezelf te accepteren in hoe ik me voelde. Gevoelens die ik me nu nog kan herinneren. Gevoelens die maken dat ik begrijp, een diep begrijpen van hoe ik in elkaar zit en hoe ik het beleefd heb, destijds. Alle gevoelens van het zware lijden zijn moeilijk weg te sturen. De adviezen kunnen alleen maar beperkt zijn, en voor iedereen anders.
Als je echt vastloopt, ga naar een professional, praat erover. Een diep gevoel van eenzaamheid, wat hardnekkig aan je kleeft, dient heel serieus genomen te worden
(en kan je soms niet alleen oplossen- Zoek Hulp). Een blog lezen helpt niet voldoende.
De blog dient als steun en geeft gezonde moed.
De uitdaging: Ga op onderzoek uit, bij jezelf, wat bij jou het beste helpt. Als je jezelf gaat onderzoeken, trek je jezelf een beetje uit je nare gevoel. Je gaat buiten je gevoel staan, en kijkt er naar. Je bedenkt een plannetje en oefent of het werkt (en wat niet). Je neemt jezelf serieus (dit is het erkennen van wat er is) en je gaat er mee aan de slag (komt in beweging). En je geeft jezelf de kans om je te leren kennen. Dat is de beste wat je voor jezelf kunt doen. Ken jezelf, onderzoek wat werkt en zie wat niet werkt. Zet in wat werkt en breid dit uit. Durf dit en experimenteer met het leven.
Daar zit je toch al in. Je kunt nu ergens op terug vallen. En dat is heel wat.
Leer wat je wilt en wat je niet wilt. Zo onderzoek je je grenzen. Begin klein en ervaar wat je doet en wat je voelt.
In de loop van de jaren heb ik mijn lijden echt vaarwelgezegd. Er is een andere wind gaan waaien. Ik weet wat mij helpt en kan hierop terugvallen. Ik heb mezelf leren kennen. Dat is best leuk. Ik ben erg grappig (fijn dat ik dat zelf vind). Ik weet wat mijn behoeftes zijn en ook wat me een trigger geeft. Ik ben voor mezelf een zeer waardevol traject. Blijkbaar gaat dat niet altijd vanzelf. Het kost energie om met jezelf op deze manier bezig te zijn en het geeft je je leven terug. Het is ook boeiend.
Je leert er veel van, en dat kan je niet meer kwijtraken.
Ik moest ergens uit stappen, iets wat me ook trok naar het nare gevoel. Ik weet dat ‘toen’ niet ‘nu’ is. Mijn leven is ooit anders geweest en dat dat hoort bij ‘toen’.
En nu ben ik hier. En hier is ‘nu’. Nu is het augustus 2017. Ik begeef me in mijn leven en staar naar de Hollandse zomer vanuit het raam in mijn praktijk, waarin ik met veel passie mensen ontvang die willen leren wie ze zijn. Om ze te laten voelen, dat er begrip is, dat veel verder reikt dan je zou denken. Ik gun deze ontdekkingstocht iedereen.
Susan Veenstra
