· — Waar ‘hij’ staat kan ook ‘zij’ staan. Mannen kunnen ook vrouwen zijn–
Stalking was niet echt mijn ding, tot dat ik er achter kwam dat ik er wel mee te maken had. Ik had het niet herkend. Dat was zowel ingrijpend en onbegrijpelijk. Het voelde intens en ging onder mijn huid zitten en mijn leven beheersen. Sindsdien heb ik veel begrip voor mensen bij wie stalking in hun hele systeem is gaan zitten. Je bent verzeilt geraakt in de onopvallende obsessie van een ander. De ander wil iets van je, wat jij niet wilt. De ander gelooft dat hij hier recht op heeft. Hij gaat zich hier helemaal op toeleggen. Stalking is vaak hardnekkig en langdurig. Als je denkt, dat het over is, dat hij het nu wel begrepen heeft, kan het ineens weer oplaaien. De stalker kan tijdelijk even zijn obsessie stilleggen om op te laden. De stilte voor de storm. Slachtoffers zien niet direct hoeveel impact het heeft en dat stalking al lang geleden begonnen is. De neiging om het te bagatelliseren is groot. En steeds weer dat gevoel dat het misschien toch aan jezelf zelf ligt. Het schuldgevoel blijft je ook achtervolgen. De symptomen als achterdochtigheid, achter je schouder blijven kijken, iedere keer in een kramp schieten als het onheil getriggerd wordt, altijd alert zijn, altijd angstig. Dit neemt alles in beslag: je denken, je gevoelens, je gedrag, je reacties, je nachtrust en je sociale wereld. Alles kan een trigger zijn: van een auto zien in die kleur of het rammelen van je telefoon. Van een persoon met dezelfde kleur haar of van een pakketje wat fout bezorgd wordt. Soms zijn vrouwen extreem gevoelig, dat zelfs het geluid van iets dat triggert hen doet bibberen. Alles kan wijzen dat de stalker weer bezig is met jou. De dreiging nestelt zich al dieper in je leven. Je raakt aan je achterdocht gewend. Je vertrouwt eigenlijk niemand meer, ook jezelf niet meer. Onder de paraplu van narcisme, emotionele manipulatie, machtsmisbruik en stil geweld leef je in voortdurende chronisch aanwezige angst. Later als de rust ‘lijkt’ te zijn teruggekeerd, zijn de symptomen niet verdwenen. Ze kleven aan je. Je hebt er een zintuig bij. Het ligt altijd op de loer. Helaas is dit ook de realiteit.
Het laat je niet met rust. Je kunt niet bouwen op vertrouwen. Wat je ziet bij anderen, die zich vrij lijken te begeven in het leven, dat kan je je niet voorstellen. Je bent chronisch beschadigd aan het raken.
Stalking grijpt in op je dagelijks functioneren. Op één of andere manier ga je denken als de stalker. Je denkt al als jezelf, dus je denken wordt labiel en chaotisch. Als je denkt voor de stalker, ben je voorbereid. Voorbereid op alles. De stalker is meestal erg verrassend in zijn gedrag. Net als je het niet verwacht, komt het op je af als een regelrechte aanval. Je raakt jezelf kwijt aan alle onheil.
Het bizarre is dat je in rustige periodes kunt verlangen naar de aanval: het wachten wanneer het komt, maakt je onrustig, haast depressief. Je denkt er nog meer aan. Het gevaar, de onrust, het onverwachte is continue aanwezig . Iedere dag is het gevoel is er nog steeds. Je kunt tegen de dagen gaan opzien, als onheil dat telkens dreigt. Je wordt rustiger van de het verwachte gestalk dan van grillige wachten erop. Zo bizar kan het zijn.
De vereenzaming begint. Je wilt het wel vertellen, maar geloven ze je verhaal? Er komen adviezen, goed bedoeld ( neem toch gewoon de telefoon niet op. Hij vermoord je heus niet…) die niet helpend zijn. Toch is het belangrijk dat het wél verteld. Ook al snappen ze het niet helemaal. Je hebt hulp en steun nodig, en dat is van de goede trouwe mensen om je heen. Natuurlijk gaan ze weer verder met hún leven. Misschien zeggen ze wel: ‘als je me nodig hebt…. ‘. Je weet dat je het niet zal doen. Toch zou je het wel moeten doen. Om even uit je eenzaamheid te komen. Je verhaal doen is steunend en helpend voor je. Buitenstaanders hebben geen idee hoe het werkelijk is. Voor hen zijn het verhalen. Erge verhalen zijn geen uitzondering. Het hoort erbij, bij de angst van jouw leven.
Vrouwen die bibberend op de stoel zitten en uit hun dak gaan bij het horen van een geluid, voortdurend in angst leven. Ze herstellen niet tot nauwelijks. De angst lijkt onuitwisbaar en traumatisch. Altijd aanwezig. En het lijkt alsof dit angstige gedrag bij jou hoort.
Wat kan je dan wél doen:
Een noodplan: wat kan ik doen als er het mis gaat. Schrijf het noodplan op waar je het makkelijk kan terug vinden. Het is je houvast. Maak dit plan met iemand anders die mee kan denken. Zet je vrienden er in die zeiden: als je me nodig hebt…
1) Structuur aanbrengen in het denken: feiten en angsten uit elkaar houden.
( wat hoort bij jou, wat hoort bij de ander?)
2) Een dossier aan leggen, wanneer, hoe en wat , wanneer en hoe laat.
3) Inschakelen politie/ wijkagent. Melding doen, of het liefst aangifte. Laat je informeren.
4) Huisarts op de hoogte brengen en school op de hoogte brengen( ivm kinderen). Informeer hen.
Je hebt een plan nodig. Misschien durf je het niet aan te pakken. Het lijkt wel of je er voor kiest om er in te blijven zitten, murw geworden en niet instaat om te reageren. Je vermijden de aanpak, omdat je ongelofelijk moe bent van alle stress. Je weet waaraan je toe bent, als je het laat. Je weet hoe je hem rustig kan krijgen. Je lijkt ‘valse’ regie te hebben. Wat gebeurt er als je het wel gaat aanpakken? Ben je dan nog veilig? Gaat hij uitvoeren waarmee hij heeft gedreigd? Alles lijdt eronder. De kinderen, werk, vriendschappen. Een gewoon leven is er niet meer. Langzamerhand onmogelijk gemaakt. Soms ben je geneigd, van te voren de problemen op te willen lossen zodat je er af bent. Bijvoorbeeld: Hij laat nu niets horen, zal ik maar een voorstel doen ( om hem te ontmoeten of om de kinderen te zien)? Als ik toegeef, wordt hij misschien rustig. Je bent gewend aan de voortdurende onrust. De onrust die rust geeft.
De stalker kan op meerder fronten actief zijn, op het schoolplein, in familie, vrienden, sociaal media etc etc…
Er ontstaat een spanningsveld tussen slachtoffer en dader. Dat blijft in stand, omdat dader steeds de regie neemt. Op onverwachte, indringende en grove wijze. Als slachtoffer wacht je gespannen af tot het weer begint. Je bent de regie verloren. Je hebt de regie uit handen gegeven. Allebei hun eigen rol. Een patroon. Een systeem.
Alsof je regelrecht de val in loopt. Op een geven moment loop je vrijwillig de val in. Om er maar vanaf te zijn.
Hoe kun je eruit komen: Je zult de onzekerheid van de pijn moeten verdragen om je los te maakt van de stalker en zwart sprekerij. Je kunt jezelf ontwikkelen om bestand te zijn tegen manipulatie. Misschien helpt het om een aantal sessie bij een coach te plannen. Het is belangrijk dat je de regie weer terug gaat pakken. Zelf gaat bepalen wat je wel en niet wilt. Wat kun jezelf doen om uit dit patroon te komen? Aandacht voor jezelf. Gericht op jou, ook al is het een kleine wereld. En doorgaan. Verdraag de nachtmerries, stalkmails, uitgekotst te worden door familie, alles door te staan. Zet door om in jezelf te gaan geloven. Steeds weer, ook al vergeet je het heel vaak.
Het is stil en rustig nu. En het woordje ‘nu’ is van belang: we leven hier en nu. Als het rustig is nu: is het nu oké, en straks….dat zien we dan wel weer.
Uiteindelijk moet je door, met jezelf.
Susan Veenstra
