Hoe, waar en wat? Zoals bij elk begin heb ik gezocht en uitgevonden hoe ik mijn praktijk
op wilde zetten. Op eigen kracht. Met eigen ideeën en inzet. Ik raakte enthousiast en kreeg steeds meer inspiratie. Hoe moest ik mijzelf en mijn praktijk noemen? Hoe zou ik mijn praktijkruimte indelen? Hoe zou ik mijzelf profileren? Wanneer zet ik koffie of juist thee? (zonder een uur weg te blijven) en hoe zorg ik ervoor dat mijn buren en vrienden niet allemaal langskomen op het moment dat ik gesprekken heb? Hele praktische vragen. Bepaalde praktisch zaken waren lastig, bijvoorbeeld mijn naambordje. Daar kun je lang mee bezig zijn. Het is er inmiddels.
Ik volgde trainingen, workshops. Ik kreeg steeds meer lees-tips. Ik werkte bij een organisatie die zich bezighield met alles wat te maken had met narcisme.
Continue werd ik geïnspireerd door mijn leidinggevende. Boeken, documentaires die ik écht moest lezen of zien, websites die ik moest bezoeken. Mijn leeslust was mijn leven. Even inlezen werden dagen, weken, maanden met mijn neus in de boeken. Ik leefde helemaal op.
Inmiddels een aantal jaren terug kwam mijn eerste klant. Dat klopte. Het was goed.
Ze was meer dan welkom. En zo begon ik. Steeds meer mannen en vrouwen nemen contact met me op en komen langs. Mensen die de moed hebben om te werken aan zichzelf, om deze belangrijke stap te zetten. Snel regel ik thee/ koffie in mijn keuken. Dit had ik uitgedacht. Dan begint het proces.
Het verhaal bestaat. Het luisteren en aanwezig is begonnen. Erkenning is in aantocht. De verhalen die ik hoor zijn mooi, pijnlijk en ontroerend. Ik verbaas me nergens over. Alle onderwerpen zijn bespreekbaar. Er komen mensen die veel last hebben van enorme moeheid, angsten en eenzaamheid. Sommige lijden fysiek, of zijn psychisch zo mishandeld, dat er wanhoop dreigt. Er komen mensen die bijna stikken in hun verdriet. Hun verhaal dat nog nooit verteld is. Een verhaal dat gehoord wil worden. Ze zijn welkom. Ik luister en voel mee. Zo verzachten we de scherpe randen.
Ik ben erg praktisch ingesteld en dat is soms erg handig. Daarom noem ik wat ik doe: praktische ondersteuning. Ook gaan we de diepte in als het nodig is. Onderzoekend, nieuwsgierig de afgrond in. Dat wat je alleen niet aandurfde, kunnen we nu samen doen. Ik doet dit werk als missie. Zoeken, kijken waar het leven beter en gemakkelijker kan worden. Aan alle moeilijke struggels in mijn leven waar ik mij doorheen geworsteld heb, heb ik veel levenszin overgehouden. Dat gun ik een ander ook. Het heeft me rijk gemaakt aan ervaring en kennis. Die zet ik nu in.
Vraag: ‘Hoe houd ik een lastige ex op afstand?’ We oefenen met antwoorden. Soms hebben we veel plezier in het verzinnen van passende antwoorden. ‘Hoe zorg ik ervoor dat mijn kind in haar eigen bed slaapt en niet altijd in mijn bed, zodat ik de hele nacht wakker lig?’ Vraag: ‘Hoe zorg ik voor mezelf, ik wil alleen maar slapen.’ Vraag: ‘Hoe communiceer ik met mijn familie zonder dat het steeds uit de hand loopt?’ We verzinnen dingen die bij jou passen, waar jouw voorkeur ligt en die per direct je energie terughalen. Hoe fijn is het om eens uitgebreid te douchen. Of om te weten waar je grenzen liggen. Of het gevoel te hebben zelf de regie te hebben in je leven.
Tevens worden er zwaardere zaken aan het licht gebracht. Door de maanden heen leer ik de complexiteit van de onderwerpen kennen. Ook de lange nasleep die beschadigde relaties kunnen hebben. Puzzels worden opnieuw gelegd. Patronen worden zichtbaar en inzichten groeien. Levensplezier krijgt weer eens kans. Nieuwe relaties ontstaan. Er gebeuren heftige dingen in mijn kamer en ook wonderschone momenten. Ik voel mij bevoorrecht dat ik dit kan doen. Ik geniet van mijn vak en ontwikkel mij verder door mensen te ontvangen, verder te lezen en cursussen, trainingen en opleidingen te blijven volgen. Zo ontwikkel ik steeds meer theoretische kennis, wat me weer ondersteund in mijn praktische denkwijze en wat jou weer verder helpt in je proces.
Wees welkom om een afspraak te maken.
Susan Veenstra
