Een stukje rouw.
Verlies van wat je niet wilt verliezen is een shock.
Je kan niet geloven dat het jou overkomt.
Dit is echt. De situatie is onomkeerbaar veranderd.
Denken en voelen verwijderen zich van elkaar.
Je snapt jezelf wel, maar kan je gevoel niet toelaten.
Je verstand wil je gevoel beschermen.
Rouw nestelt zich diep. Als een deken over je ziel.
Je hecht eraan vast.
Je bent je bewust dat je geen controle hebt op het leven:
wat je had, komt niet meer terug.
Dit is ondoenlijk om te accepteren.
Misschien komt er verzet, boosheid, schuldgevoel en schaamte.
Je ‘hoop’ dat alles goed zal komen is weg.
Dat doet pijn. Verdriet, boosheid, angst en soms vreugde wisselen af.
Verdriet verteert niet en voelt als een dikke betonlaag in je maag.
Het belemmert je verder te leven.
Dat wat je hoopte komt niet terug. Kan je het (los)laten?
Ben je bereid je hoop op te geven dat het goed komt?
Je dacht dat hij/ zij altijd bij je zou blijven?
Je dacht dat je kind nietzonder je kon?
Je dacht dat het allemaal wel goed zou komen?
Verdriet voelen kan veel angst oproepen.
Vandaar het verzet tegen dit voelen.
Wat gebeurt er met je als al het verdriet loskomt?
Misschien ben je bang dat je het niet alleen kunt dragen.
Hiermee kan ik je een stukje begeleiden.
Hier is een plek waar rouw even kan zijn.
Het mag er zijn.
Het hoort erbij.
Het hoort nu nog bij het ‘hier en nu’.
En dat is oké.
Als je er aan toe bent, hoort het bij ‘toen en daar.
Dat krijgt het een koester-plek.
Het lek van energie.
Te veel langdurige stress brengen je uit balans.
Je hebt steeds te veel gevraagd van jezelf.
Piekeren kost veel energie en het stopt nooit (vanzelf).
Piekergedachtes vullen zich met nieuwe piekergedachtes.
Voel je je schuldig?
Had je het anders willen doen?
Heb je spijt?
Het maalt maar door.
Je zit in een cirkel en je went er aan.
Misschien raak je er zelfs aan gehecht.
Zo begint het: Er komt een moeilijke situatie.
Je voelt je opgejaagd- stress-. Je voelt alertheid.
Dat is handig. Er komt iets bij, een beetje extra stress.
Je kan het wel hebben. Je raakt gewend aan meer stress.
Meer alertheid. Het lijkt onoplosbaar, onoverzichtelijk.
Je piekert er lang over. Je raakt de alertheid niet kwijt.
Ook als je rustig zit, merk je dat je ieder moment op kan veren.
Je raakt gewend aan niet uitrusten.
De alertheid die eerst handig was, daar heb je nu geen grip meer op.
Je lijf voelt moeheid en je bent het je bewust.
Ineens besef je dat je heel erg moe bent en dat uitrusten niet helpt.
De gestapelde stress, piekerijen, eeuwig rationeel denken, verdriet, misschien (traumatische) oude herinneringen, alles hoopt op.
Na jarenlang opsparen weet je niet meer waar het begon.
En je geest vertroebeld. Je wens één ding: je uitgerust voelen.
Hoe kun je dit aanpakken?
Waar begin je?
Samen kunnen we op zoek gaan, naar wat het beste bij jou helpt.
In jouw situatie en wat jij aankan.
Susan Suustra
